บทที่ 337

บทที่ 337

เสียง "ติ๊ง" ดังขึ้น ลิฟต์ก็เคลื่อนมาถึงชั้นหนึ่ง

สีหน้าของอวี๋อวิ้นค่อนข้างซีดเซียว เธอเอ่ยขึ้น "นั่นคือยานอวกาศของนายงั้นเหรอ?"

แม้ว่าขนาดของเรือรบธารน้ำแข็งบนท้องฟ้าลำนั้นจะไม่ได้ใหญ่โตจนเกินไปนัก แต่ทว่ารัศมีแห่งการกวาดสแกนไปทั่วทั้งเมืองในตอนนี้ช่างยิ่งใหญ่เสียเหลือเกิน แรงกดดันและความรู้สึกแบบนั้น ราวกับมนุษย์กำลังขุดคุ้ยรังมด โดยไม่ต้องคำนึงถึงความรู้สึกของพวกมดเลยแม้แต่น้อย นึกอยากจะทำอะไรก็ทำตามอำเภอใจ

แม้ว่าอวี๋อวิ้นจะเคยขึ้นไปบนเรือรบของเซี่ยไป๋ด้วยตัวเอง แต่ต่อให้เป็นตอนที่ลงจากเรือมา เธอก็ยังไม่เคยเห็นโฉมหน้าทั้งหมดของเรือรบที่อยู่ในสถานะพรางตัวเลย ผสมผสานกับคำพูดโอ้อวดของเซี่ยไป๋เมื่อสักครู่ ทำให้สิ่งแรกที่เธอคิดถึงในตอนนี้ก็คือเรือรบของเซี่ยไป๋นั่นเอง

หรือพูดอีกอย่างคือ เธอกำลังคาดหวังว่านี่คือเรือรบของเซี่ยไป๋