บทที่ 329

บทที่ 329

เมื่ออวี๋อวิ้นลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นคือเพดานสีเงินยวงที่ให้ความรู้สึกมีมิติแบบล้ำยุค อากาศสดชื่นและเย็นสบายพอเหมาะ อุณหภูมิก็แทบจะหลงเหลือร่องรอยความร้อนระอุแบบเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้นแล้ว

เธอจึงชะงักไปเล็กน้อย เนื่องจากภาพนี้มีความแตกต่างจากความทรงจำช่วงสุดท้ายก่อนที่เธอจะหมดสติไปอย่างลิบลับ

เธอรู้สึกเคว้งคว้างเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนเตียงเดี่ยวเนื้อนุ่ม จึงตามสัญชาตญาณด้วยการหันศีรษะไปเพื่อสำรวจตำแหน่งและสภาพแวดล้อมที่ตนกำลังอยู่ ณ ขณะนี้

ทว่าการมองปราดเดี่ยวนี้ กลับทำให้เธอยิ่งรู้สึกตกตะลึงมากยิ่งขึ้นไปอีก