บทที่ 240

บทที่ 240

เรือรบของเซี่ยไป๋กำลังร่อนลงจอดบนดาดฟ้าตึกแห่งหนึ่งในเมืองเซิ่งจิง

เจ้าโชคร้ายทั้งสี่คนถูกมัดตราสังโยนไว้ในตัวเรือรบตั้งแต่แรกแล้ว แน่นอนว่าการมัดไม่ได้มีความหมายอะไรมากนักสำหรับผู้ตื่นรู้ เซี่ยไป๋เพื่อจำกัดกลุ่มคนเหล่านี้ จึงสวมปลอกคอให้คนละเส้น บังคับให้พวกมันหมอบอยู่กับพื้นอย่างว่าง่าย

——จากประสบการณ์ของหลัวอวี่ต๋าในก่อนหน้านี้ ปลอกคอสุนัขที่เซี่ยไป๋เคยคิดว่าไม่มีประโยชน์อะไรกลับกลายเป็นอาวุธเด็ดในการควบคุมคน

อันที่จริงเซี่ยไป๋ยังรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง สิ่งที่ระบบผลิตออกมานี้ แม้แต่มนุษย์ยังถูกช็อตจนคว่ำได้ภายในไม่กี่นาที มันมีไว้สำหรับให้สัตว์เลี้ยงใช้จริง ๆ หรือเปล่า