บทที่ 237

บทที่ 237

เย่หานอวี้ดื่มเหล้าเข้าไปไม่น้อย แต่เธอไม่ได้เมา

มีคนอย่างเฉินอิ๋งอิ๋งคอยตามประกบอยู่ข้างกาย แม้ว่าตัวเย่หานอวี้จะรู้สึกว่าตัวเองดื่มติดต่อกันเป็นเวลานาน แต่ช่วงเวลาที่สะลึมสะลือที่สุดก็คือเมื่อคืนช่วงเวลานั้น ต่อมาเว้นว่างไปพักใหญ่ อาการเมาก็สร่างไปกว่าครึ่งแล้ว ช่วงหลังจึงไม่ได้ดื่มสักเท่าไร

แม้ว่าคอเหล้าของเย่หานอวี้จะไม่ได้เรื่อง แต่เธอเป็นผู้ตื่นรู้ การฟื้นตัวจึงรวดเร็ว อาการสร่างเมาก็รวดเร็วเช่นกัน