บทที่ 220

บทที่ 220

เรือรบกำลังแล่นแหวกผ่านผืนดินกว้างใหญ่ที่ไร้ขอบเขต

นี่คือปีที่สองแห่งวันสิ้นโลก ฤดูหนาวผ่านไปฤดูใบไม้ผลิมาเยือน ฤดูใบไม้ผลิทางตะวันออกของจีนยังคงสั้นเช่นเคย เห็นได้ชัดว่าเพิ่งจะเดือนพฤษภาคม แต่อุณหภูมิก็เริ่มพุ่งสูงขึ้นเสียแล้ว

แต่ทว่าบนผืนแผ่นดินกลับรกร้างว่างเปล่า ทุ่งนาเต็มไปด้วยวัชพืชที่ขึ้นรกเรื้อ บนถนนลาดยางทั้งตรงและยาวไกล กลับไร้เงายานพาหนะที่กำลังวิ่งสัญจร

ในโลกใบนี้ บนผืนแผ่นดินเช่นนี้ สิ่งมีชีวิตกลับมีอยู่เพียงแค่อย่างเดียว

บรรดาซอมบี้ที่เดินย่างก้าวอย่างไร้เรี่ยวแรงและมีร่างเน่าเปื่อย

มีคนบอกว่าอีกไม่นานเท่าไร ซอมบี้เหล่านี้คงจะถูกมืออันใหญ่หลวงแห่งกาลเวลาผลักล้มลงราวกับตัวต่อโดมิโน ล้มครืนลงทีละตัว และไม่มีวันลุกขึ้นมาได้อีก