บทที่ 196

บทที่ 196

จ้าวซีกั๋วแสดงท่าทีมั่นอกมั่นใจอย่างมาก

ความมั่นใจของเขาราวกับว่าแปรผันตรงกับรูปร่างของตนเอง เขามองเซี่ยไป๋ที่อยู่ตรงหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง แต่ในแววตากลับแฝงไปด้วยความรู้สึกคล้ายกำลังให้กำลังใจรุ่นน้องเพื่อให้ตัดสินใจเลือกในสิ่งที่ถูกต้อง

เซี่ยไป๋สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ หรี่ตามองคนตรงหน้า หลังจากเงียบไปครู่ใหญ่จึงกล่าวขึ้น "ได้ งั้นหลี่จิงหยาง นายพาเลขาฯ... ไม่สิ พาพรรคพวกของเราไปพักผ่อนก่อน เดี๋ยวดำเนินการเสร็จผมจะส่งของไปให้ด้วยตัวเอง"

จ้าวซีกั๋วขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้ว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยไป๋จะดูแจ่มใสเป็นกันเองราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิ แต่เขากลับรู้สึกตะขิดตะขวงใจชอบกล