บทที่ 191

บทที่ 191

เซี่ยไป๋และหยางเฉิงจื้อไม่ได้คุยกันนานนัก เขาก็เดินออกมา

เวลานี้ล่วงเลยไปจนถึงห้าสิบเอ็ดนาฬิกากว่าแล้ว ในยุคก่อนวันสิ้นโลก เวลาห้าสิบเอ็ดนาฬิกานี้สำหรับคนส่วนใหญ่แล้วยังห่างไกลจากการเข้านอนเสียด้วยซ้ำ แต่เมื่อวันสิ้นโลกมาถึง ผู้คนกลับเรียนรู้นิสัยที่ดีในการเข้านอนเร็ว ประการแรก นอนดึกก็ไม่มีอะไรให้ทำจริงๆ ประการสอง การพักผ่อนให้เร็วขึ้นอีกนิด ย่อมหมายถึงการสามารถรักษาจิตใจและความสามารถในการตอบสนองที่ดีเอาไว้ได้ในวันถัดไป ทำให้ตนเองมีความได้เปรียบในการเอาตัวรอดมากยิ่งขึ้น

นี่ก็นับได้ว่าเป็นผลกระทบเชิงบวกเพียงไม่กี่อย่างที่วันสิ้นโลกนำมาสู่มนุษยชาติ