กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านข้ามภพ
บทที่ 187
เรือรบของเซี่ยไป๋เพิ่งจะลงจอดบนภูเขาอานหยางได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงคำรามดังสนั่นหวั่นไหวแว่วมาจากสุดขอบฟ้า
ท้องฟ้าในยามนี้มืดสนิทลงอย่างสิ้นเชิงไปนานแล้ว เมฆหนาทึบปกคลุมเต็มผืนฟ้า มองไม่เห็นแม้แต่แสงดาวหรือแสงจันทร์
ทว่าจากตำแหน่งของภูเขาอานหยาง ย่อมไม่มีทางมองเห็นทัศนียภาพของปินเฉิงได้
ระยะห่างระหว่างทั้งสองแห่งยังคงถือว่าค่อนข้างไกลอยู่ดี
เสียงคำรามนั้นกลับชัดเจนเสียเหลือเกิน เมื่อได้ยินจากฝั่งภูเขาอานหยางแล้ว ราวกับว่ามีบางสิ่งตกลงสู่พื้นดินอยู่ใกล้ ๆ ตัว ส่งเสียงดังสนั่นหวั่นไหวจนทำให้ผู้คนใจสั่น
ทุกคนในเรือรบต่างก็รู้ดีว่า นั่นคืออาวุธนิวเคลียร์ตกลงสู่พื้นแล้ว
เซี่ยไป๋เหลือบมองเวลา ช่วงเวลาแม่นยำยิ่งนักคือเวลาหนึ่งทุ่มตรงพอดิบพอดี ไม่มีคลาดเคลื่อนแม้แต่น้อย