บทที่ 179

บทที่ 179

ระเบียงชั้นเจ็ดของโรงพยาบาลกลางปินเฉิง

หลี่ว์อีไป๋กำลังพิงแผ่นหลังเข้ากับผนังเพื่อหอบหายใจ

ในระเบียงทางเดินฝั่งตรงข้ามกับเธอ เงาร่างมหึมาสายหนึ่งกำลังเคลื่อนตัวอยู่ภายในทางเดิน ทว่าท่อนขาของมันคล้ายกับถูกตีจนหักไปแล้ว ความเร็วในการเดินจึงเชื่องช้า แต่มันกลับไม่มีเสียงหายใจ มีเพียงเสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่สะท้อนก้องอย่างเย็นเยียบว่างเปล่าอยู่ในระเบียงทางเดิน

เธอทั้งลงมือบรรจุกระสุนใส่เครื่องยิงลูกระเบิดในมืออย่างคล่องแคล่ว พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองออกไปนอกหน้าต่าง

จากมุมมองของเธอตรงนี้ พอดีมองเห็นเรือรบของเซี่ยไป๋พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกับกลุ่ม "ปลาบิน" ที่บินตามหลังมาติด ๆ

นั่นคือ... กำลังเสริมของทางกองทัพอย่างนั้นหรือ?