บทที่ 172

บทที่ 172

นับตั้งแต่วินาทีที่ก้าวขึ้นสู่เรือรบ จิ่งเซี่ยงหยางก็รู้สึกราวกับว่าตนเองกำลังตกอยู่ในความฝัน

เขาติดอยู่ในเมืองเซิ่งจิงมานานกว่าครึ่งปีแล้ว

ท่ามกลางเมืองในยุคแห่งการล่มสลายของวันสิ้นโลก มนุษย์ที่เดิมทีดำรงอยู่ฐานะผู้ปกครองกลับกลายเป็นหนูท่อวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนไปทั่วเมือง ซ้ำร้ายสภาพความเป็นอยู่ยังย่ำแย่ลงเรื่อย ๆ

เพียงไม่กี่วันก่อน จิ่งเซี่ยงหยางเดินมาถึงทางตัน

เขากับผู้รอดชีวิตอีกหลายคนที่มารวมกลุ่มกันเอาชีวิตรอดต่างติดอยู่บนตึกสูงแห่งหนึ่ง ที่นี่เต็มไปด้วยซอมบี้ พวกเขาหนีไปไหนไม่รอด ไร้ทางหนีออกจากตัวตึก ทำได้เพียงถอยร่นขึ้นไปข้างบนเรื่อย ๆ ขณะที่ซอมบี้ก็ตามติดขึ้นมาทุกขณะ