บทที่ 125

บทที่ 125

"เพี๊ยะ" เสียงหนึ่งดังขึ้น

นั่นคือเสียงปืนไรเฟิลในมือของหลี่อี้หย่วนที่ร่วงหล่นกระแทกพื้น

อดีตนักดับเพลิงรายนี้อึ้งงันไปชั่วขณะก่อนจะได้สติกลับมาอย่างกะทันหัน เขาถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างลิบลับ ยกมือขึ้นทั้งสองข้างแล้วกล่าวว่า "ผมยอมจำนน ผมไม่ใช่ทหารหนีทัพ คนในกองร้อยของเราตายหมดแล้ว ผมถึงได้..."

เวลานั้น เมื่อได้ยินเสียงหึ่ง ๆ ดังมาจากด้านภายนอก ผู้คนที่อยู่ภายในห้องต่างก็ทยอยเดินกันออกมา มีชายวัยกลางคนสองคนและหญิงวัยกลางคนสองคน ต่างฝ่ายต่างถืออาวุธอยู่ในมือ เมื่อออกมาแล้วเห็นเรือรบของเซี่ยไป๋ พวกเขากลับอึ้งงันกันไปทั้งหมด

ในเวลานั้นเอง หลังจากที่เรือรบแสดงตัวตนออกมาได้ชั่วครู่ เซี่ยไป๋ก็พาไป๋หลานและโฮ่วจ้วงเดินตรงออกมาโดยพลัน พวกเขาเดินขึ้นชั้นบนไปตามบันไดเหล็กภายนอก