บทที่ 109

บทที่ 109

เย่หานอวี้เป็นเพียงฝ่ายเอ่ยถามขึ้นมาลอย ๆ เท่านั้น ไม่ได้คิดจะซักไซไล่ความอะไรต่อ พรรคพวกของเธอเกือบจะตายเกลี้ยงตั้งแต่เมื่อคืน ในใจของเธอจึงรู้สึกแย่เสียยิ่งกว่าใคร มันไม่ใช่แค่คนแปลกหน้าหน้าไหนก็ไม่รู้ที่เพิ่งมารู้จักกันในวันสิ้นโลก แต่คนเหล่านั้นเป็นเพื่อนของเธอตั้งแต่ก่อนวันสิ้นโลกแล้วต่างหาก

ประกอบกับร่างกายที่อ่อนแรง ทำให้เธอรีบหลับตาลงอีกครั้งเพื่อพักผ่อน

กลับเป็นเฉินอิ๋งอิ๋งที่อดเป็นห่วงไม่ได้ เอ่ยขึ้นว่า "หานอวี้ ถ้าไม่ไหวพวกเรากลับไปบนรถกันเถอะ"

"เอาแต่นอนนิ่ง ๆ แบบนี้เดี๋ยวร่างกายก็ฝ่อกันพอดี"