บทที่ 95

บทที่ 95

ดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงน้ำเสียงเหน็บแนมของเซี่ยไป๋ ไป๋หลานเหลือบมองเซี่ยไป๋ที่อยู่ข้างกายแวบหนึ่งแล้วเอ่ยเย้าว่า "นายคนที่ขับเรือรบไล่กวดผู้ตื่นรู้ไปทั่ว จะยังมาอิจฉาผู้ตื่นรู้อย่างพวกเราอีกงั้นเหรอ"

เซี่ยไป๋เอ่ย "ถ้าอย่างนั้นฉันจะไม่ลงจากรถแล้ว เผื่อโดนซอมบี้กัดเข้าสักแผล—ผู้ตื่นรู้ไม่กลัวการโดนกัดเสียหน่อยนี่!"

เมื่อได้ยินดังนั้น ไป๋หลานก็ก้มมองรอยแผลที่ยังคงพันด้วยผ้าพันแผลบนแขนของตัวเองอย่างอดไม่ได้ เอ่ยขึ้นว่า "พูดตามตรงนะ ถึงเวลาจะผ่านไปหลายวันแล้ว แต่ทำไมฉันถึงยังรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะกลายร่างเป็นซอมบี้อยู่ดีล่ะ"

เซี่ยไป๋มองสีหน้าขมวดคิ้วของอีกฝ่ายแล้วหัวเราะ "นี่มันเป็นปัญหาทางจิตวิทยาล้วนๆ เลยไม่ใช่เหรอ?"

ไป๋หลานหัวเราะเบาๆ หันไปมองท้องฟ้ายามไกล