บทที่ 87

บทที่ 87

เย่หานอวี้อมยิ้ม นางกวาดสายตาสำรวจหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันที่ดูค่อนข้างบอบบางตรงหน้าขึ้นลงรอบหนึ่ง จากก้นบึ้งของหัวใจแล้ว นางไม่เชื่อคำพูดของเซี่ยไป๋เลยแม้แต่น้อย

แต่เมื่อพิจารณาจากสีหน้าของเซี่ยไป๋ รอยคราบเลือดของซอมบี้ที่ยังคงเปรอะเปื้อนอยู่บนตัว รวมถึงสภาพขวัญหนีดีฝ่อจนเหมือนเจอผีของเพื่อนสาวตนเองแล้ว คำพูดของไอ้หนุ่มนี่ก็ดูจะมีน้ำหนักขึ้นมาบ้างไม่น้อย

เย่หานอวี้แสดงท่าทีคล้ายเคลือบแคลงสงสัย

ในจุดนี้ เซี่ยไป๋ทำเพียงยิ้มบาง ๆ โดยไม่ได้อธิบายความอะไรลึกซึ้ง เอ่ยปากขึ้นว่า "เพื่อนของคุณเกือบจะเอาชีวิตมาทิ้งเพราะผม ผมเลยพาเธอกลับมาส่งคืน แถมถือโอกาสทำความรู้จักกันไว้ จะได้ไม่เกิดความขัดแย้งที่ไม่จำเป็นขึ้นในภายหลัง ซึ่งมันไม่ส่งผลดีต่อฝ่ายไหนทั้งนั้น"

หลังจากทิ้งคำพูดทำนองนี้ไว้ เซี่ยไป๋ก็หมุนตัวหันหลังเตรียมจะเดินจากไปทันที