บทที่ 66

บทที่ 66

เรือรบกำลังลอยตัวขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างช้าๆ เสียงคำรามกึกก้องที่เกิดจากการทำงานของเครื่องยนต์ต้านแรงโน้มถ่วงค่อยๆ เบาลงตามความสูงที่เพิ่มขึ้น ความสมจริงแบบพาโนรามาสามร้อยหองสิบองศาที่ห้องควบคุมการรบแบบโฮโลแกรมมอบให้นั้นสมจริงจนเกินไป หากไม่ใช่เพราะสัมผัสอันเย็นเฉียบของคันบังคับที่กำไว้แน่นในมือ เซี่ยไป๋คงคิดว่าตัวเองนั่งอยู่กลางท้องฟ้าไปแล้วจริงๆ

ภายใต้สถานะการรบ ห้องควบคุมและตัวเรือรบภายนอกจะถูกแยกออกจากกันทางกายภาพ แน่นอนว่าภายในนี้เขาสามารถได้ยินเสียงจากภายนอก และยิ่งได้ยินเสียงที่มาจากพลขับของเรือรบชัดเจนยิ่งขึ้น