บทที่ 34

บทที่ 34

เที่ยงวันของวันที่สอง เซี่ยไป๋ก็ออกจากห้างสรรพสินค้าตามที่ "นัดหมาย" ไว้

สวีเฉียวเฉียวหมอบย่อตัวอยู่ตรงขอบหน้าต่างชั้นสอง มองดูรถตู้เอ็มพีวีสภาพผุพังคันนั้นแล่นออกจากลานจอดรถใต้ดินไปตามทาง นางพึมพำกับตัวเองด้วยความประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง "รถของพวกเขาสภาพแบบนั้นแล้ว ยังจะขับได้อีกเหรอ"

ในทิศทางของทางหลวงสายหลักที่อยู่ไกลออกไป ยังคงมีเสียงปืนดังขึ้นเป็นระยะ ดูเหมือนว่าคนของทางกองทัพจะยังคงตกอยู่ในสถานการณ์ยืดเยื้อกับพวกซอมบี้

ทว่าในเวลานี้ เซี่ยไป๋นับว่า "ผิดเป็นครู" แล้ว ไม่คิดจะไปหาทางกองทัพอีก แต่ตั้งใจว่าจะหลบเลี่ยงทิศทางของทางหลวง เลือกเส้นทางที่มีคนน้อยเพื่อออกนอกเมือง และเดินทางข้ามทุ่งกว้างมุ่งหน้าไปยังเรือนจำปิงเฉิง