บทที่ 23

บทที่ 23

เมื่อวาจานี้ของเซี่ยไป๋เอ่ยออกไป ผู้คนก็พากันส่งเสียงโวยวายขึ้นมาทันที โดยไม่มีข้อยกเว้นเลยสักคนล้วนแต่เป็นการร้องคร่ำครวญถึงความยากลำบากทั้งสิ้น

และเมื่อมองประกายแสงที่เจือแววเย้าแหย่เล็กน้อยในดวงตาของเซี่ยไป๋ หวงจิ่งฝูจึงตระหนักได้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยปาก เซี่ยไป๋ก็ชิงพูดขึ้นเสียก่อนว่า "คนอื่นบอกว่าตัวเองไม่มีเสบียงผมยังพอเชื่อได้ แต่สำหรับคุณหวงจิ่งฝูท่านนี้ ดูท่าทางแล้วคุณไม่น่าจะเป็นคนไม่มีเสบียงเลยนะ"

สีหน้าของหวงจิ่งฝูค่อนข้างแข็งทื่อ เอ่ยขึ้นว่า "คำพูดของคุณหมายความว่ายังไงกันแน่"

"คุณนี่ช่างขี้หลงขี้ลืมเสียจริงนะ" เซี่ยไป๋เอ่ย "ก่อนหน้านี้คุณยังคิดจะใช้ทองคำแท่งสามแท่งมาขอซื้อปืนในมือผมอยู่เลยแถมยังพูดอะไรกินดีอยู่ดีตามคุณอีกไม่ใช่หรือ..."

"กินดีอยู่ดีอะไรกัน ผม... ผมพูดหลอกคุณต่างหากเล่า..."