บทที่ 9

บทที่ 9

ไป๋หลานพูดมาถึงตรงนี้ ก็ยิ้มด้วยความเกรงใจเล็กน้อยแล้วเอ่ย "ถ้าเธอไม่เต็มใจก็ไม่เป็นไรหรอก ท้ายที่สุดแล้วฝีมือของเธอพวกเราก็ต่างรู้กันดี ไม่มีพวกเราที่เป็นตัวถ่วงแบบนี้ อาจจะปลอดภัยกว่าก็ได้"

เซี่ยไป๋ที่แสดงฝีมืออันร้ายกาจในป่าละเมาะเมื่อคืนนี้และความแข็งแกร่งอันดุร้ายที่เพิ่งแสดงออกมา ได้สร้างความประทับใจอย่างลึกล้ำในใจของคนเหล่านี้ไปแล้ว พลังการรบและความสามารถในการต่อสู้ที่เซี่ยไป๋สะสมมาจากการใช้ชีวิตในวันสิ้นโลกมาถึงห้าปีนั้นแทบจะไม่ต่างจากทหารจริงๆ เลย หรืออาจจะแข็งแกร่งกว่าทหารทั่วไปเสียด้วยซ้ำ

แต่เซี่ยไป๋ก็ยังรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง เขากำลังครุ่นคิดอยู่พอดีว่าจะเข้าไปเกาะขาผู้ตื่นรู้ได้อย่างไร ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะยื่นกิ่งไม้มิตรภาพมาให้เขาก่อน