เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 224 การกัดกร่อนของกาลเวลา มีชีวิตอยู่นับหยวนฮุ่ยไม่ถ้วน!
“พื้นที่มิติช่างมหัศจรรย์ยิ่งนัก”
เวลานี้หลินเสวียนที่ยืนอยู่กลางซากปรักหักพังภาพตรงหน้าพลันเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
เสาหยกสูงเสียดฟ้าทั้งสี่ต้นยังคงตั้งตระหง่านอยู่ตามสี่ทิศตะวันออก ตก เหนือ ใต้ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เพียงแต่ยิ่งสูงใหญ่ขึ้นราวกับทะลุทะลวงฟ้าไปแล้ว
แต่เศษหินที่เคยเห็นอยู่ด้านนอกก่อนหน้านี้กลับหายไปจนหมดสิ้น
สิ่งที่มาแทนที่คือโลกหมอกขาวเวิ้งว้างกว้างไกลลึกเข้าไปในหมอกขาวมีหมู่ตำหนักงามเลือนรางเชื่อมต่อกันเป็นแนวยาว
หลินเสวียนใช้มหามรรคมิติมุ่งหน้าไปยังทิศทางของหมู่ตำหนักงาม แต่ไม่ว่าเขาจะบินนานเพียงใด บินไกลเพียงใดก็ไม่อาจเข้าใกล้หมู่สิ่งก่อสร้างนั้นได้
ทำให้เขารู้สึกเหมือนมองเห็นภูเขาแต่ม้าวิ่งจนตายก็ไปไม่ถึงอย่างไรอย่างนั้น
“ไม่ถูก!”
หลินเสวียนบินอยู่ครู่หนึ่งจึงหยุดร่างก้มหน้าครุ่นคิด