เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 173 วิหารสำริดโบราณ ร่องรอยของขอบเขตนิรันดร์?
อันตรายในที่นี้มีอยู่ทุกหนทุกแห่ง
หลินเสวียนยิ่งระมัดระวังมากขึ้นเมื่อเดินลึกเข้าไป ไม่กล้าเปิดเผยไอพลังของตนง่าย ๆ คอยหลบหลีกอสูรประหลาดน่าสะพรึงกลัวชนิดต่าง ๆ ไม่อยากปะทะกับพวกมัน
ยิ่งเดินลึกเข้าไปเท่าใด อสูรประหลาดที่เขาเห็นก็ยิ่งมีหลายชนิดขึ้นเท่านั้น ไอพลังที่แผ่ออกมาก็ยิ่งน่าสะพรึงกลัวมากขึ้น ถึงขั้นเมื่อเขาไปถึงตำแหน่งแรกซึ่งเป็นรากวิญญาณหงเหมิงที่เป็นวาสนา เขากลับเห็นอสูรประหลาดขอบเขตหงเหมิงสองตัวกำลังต่อสู้แย่งชิงรากวิญญาณต้นนี้อยู่พอดี จึงหันหลังเดินจากไปทันที
เกาะร้างแห่งนี้ช่างน่ากลัวเกินไปแล้ว มีสิ่งมีชีวิตที่ไม่เคยได้ยินชื่อมากมายมาอาศัยและพักพิงอยู่ที่นี่ พวกมันเข่นฆ่ากันเอง แย่งชิงอาณาเขตและทรัพยากร มักจะเห็นซากศพขนาดใหญ่ราวภูเขาเกลื่อนกลาดอยู่ทั่วทุกแห่ง ยังคงแผ่แรงกดดันน่าสะพรึงกลัวออกมาไม่ขาด
ในที่สุด หลินเสวียนก็หยุดร่างลงในเขตไร้ผู้คนแห่งหนึ่ง ที่นี่ไม่มีอันตราย และยังเป็นตำแหน่งรากวิญญาณหงเหมิงที่กลุ่มวาสนาทำเครื่องหมายไว้ด้วย
สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าเขาเวลานี้คือทะเลสาบแห่งหนึ่ง ผิวน้ำราบเรียบ กลางทะเลสาบมีดอกไม้ดอกหนึ่งเปล่งแสงสีน้ำเงินทั่วทั้งต้นปักรากอยู่ที่นั่น แผ่กลิ่นอายชีวิตอันน่าตกตะลึงออกมา
“นี่ก็คือรากมรรคไร้เบื้องสูงระดับล่าง ดอกจูหลานหรือ?”