เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 170 ทวีปสูงสุด ระบบพลังอันน่าสะพรึงกลัว!
ประตูใหญ่ของท้องพระโรงค่อย ๆ เปิดอ้าออกเสียงดังครืน ๆ กลิ่นอายเก่าแก่โบราณปะปนด้วยกลิ่นคาวเลือดพัดปะทะใบหน้าเข้ามา
หลินเสวียนใจสั่นสะท้าน รีบเรียกเกราะตรึงฟ้าออกมาสวม แล้วย่างเท้าเข้าไปอย่างระมัดระวัง
แม้กายเนื้อของเขาจะพิสูจน์มรรคถึงขอบเขตมหามรรคแล้ว แต่ตำหนักไท่ซวีมาจากทวีปสูงสุด ในนั้นย่อมไม่ขาดผู้แข็งแกร่งขอบเขตมรรคสูงส่งนั่งรักษา
แม้ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงตกค้างอยู่ที่นี่ และดูท่าจะผ่านการต่อสู้อันดุเดือดมาแล้วครั้งหนึ่ง ใครก็ไม่อาจรู้ว่าที่นี่จะหลงเหลือสิ่งใดเอาไว้บ้าง
เป็นเช่นนี้ หลินเสวียนจึงก้าวเข้าสู่ท้องพระโรงทีละก้าว ในจังหวะที่เท้าแตะพื้น เขาก็ถูกภาพตรงหน้าทำให้ตะลึงงันไปจริง ๆ
ซากศพ!
เต็มไปด้วยซากศพทุกหนทุกแห่ง!
ยิ่งกว่านั้น เมื่อมองกลิ่นอายที่แผ่ออกจากซากศพเหล่านี้ แม้แต่ศพที่อ่อนแอที่สุดยังเป็นขอบเขตมหามรรค หากอยู่ในโลกแถบมหาสมุทรโกลาหล แต่ละร่างล้วนหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับฟ้าดินได้ แต่ละร่างล้วนเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่ตายไม่ดับสลาย!
แต่ตรงหน้า ขอบเขตมหามรรคเหล่านี้กลับเหมือนทหารกระจอกในสนามรบ ซากศพกองซ้อนทับกันแน่นขนัด ขอบเขตที่สรรพชีวิตในโลกโกลาหลเฝ้าฝันใฝ่ กลับกลายเป็นสิ่งไร้ค่าในที่แห่งนี้!