เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 167 รับช่วงเหตุและผล กายเนื้อบรรลุมหามรรค!
“พื้นที่ผืนนี้มันมีที่มาอย่างไรกันแน่ แล้วเขาอ๋าวซานนี่หมายถึงอะไร ทำไมเจ้าอสูรขอบเขตมหามรรคตัวก่อนหน้าถึงบอกว่าข้ามีสิทธิ์เข้ามา”
หลินเสวียนไม่สนใจหงจวินที่หายไป ระหว่างครุ่นคิดก็เดินลึกเข้าไปในป่าทึบ
ด้วยพลังของเขาเวลานี้ ต่อให้เป็นขอบเขตมหามรรค หากไม่ใช่ระดับผานกู่ก็มีกำลังพอประมือ จึงแม้ที่นี่จะพิลึกนัก แต่มีพลังเป็นที่พึ่ง หลินเสวียนจึงไม่ได้หวาดกลัวจนเกินไป
ความคิดเดียวของเขาในตอนนี้คือค้นหาความลับของที่นี่ เหมือนที่หงจวินตัวจริงกล่าวไว้ ทุกอย่างที่นี่ต้องเกี่ยวข้องกับซากศพขอบเขตมหามรรคบนเส้นทางมหามรรคแน่นอน
ยิ่งลึกเข้าไปเท่าไร หมอกยิ่งหนาแน่นขึ้น การกดทับดวงจิตก็ยิ่งรุนแรงขึ้น
ถึงขั้นที่เวลานี้หลินเสวียนยังรู้สึกได้ราง ๆ ว่าในมุมมืดที่แฝงตัวอยู่ในป่า มีดวงตาจับจ้องจำนวนนับไม่ถ้วนเพิ่มขึ้น แอบมองเขาอยู่ในความมืดอย่างไม่วางตา
“ตูม!”
ขณะนั้นเอง พิษหมอกสายหนึ่งราวกับลูกธนูดำอันเชี่ยวกรากก็พุ่งออกจากห้วงหมอกลึกเข้าใส่หลินเสวียน พร้อมกับไอเย็นชั่วร้ายและความร้ายกาจที่ทำให้ใจสั่น
หลินเสวียนสีหน้าสงบนิ่ง ขวานเล็กสีเขียวฟาดออกไปกลางอากาศ ผ่าพิษหมอกขาดออกจากกัน