เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 153 ข้ากลับมาแล้ว ใต้หล้าไร้สุ้มเสียง
“แคร่ก!”
กลางหว่างคิ้วของมนุษย์ดินระเบิดแตกเป็นเสี่ยง ดินกระเด็นกระจายไปทั่วทุกทิศ เศษดินแต่ละชิ้นล้วนแฝงด้วยสัจธรรมสูงสุดของกฎเกณฑ์ เมื่อปลิวกระจายก็มลายกลายเป็นความว่างเปล่า ราวกับหวนคืนสู่ต้นธารแรกสุดของกาลเวลา
และในชั่วขณะนี้เอง จุดประหลาดเรืองแสงจุดหนึ่งพุ่งออกมาจากกลางหว่างคิ้วของมนุษย์ดิน มันลอยนิ่งอยู่กลางอากาศครู่หนึ่ง จากนั้นไม่ถึงชั่วพริบตาก็ขยายตัวอย่างรวดเร็ว กลิ่นอายแห่งกาลเวลาที่กว้างใหญ่ไพศาลถึงขีดสุดทะลักออกมาจากจุดประหลาดนั้นทุกทิศทาง!
นี่คือพลังแห่งกฎเกณฑ์ เป็นมารดาแห่งสรรพสิ่งที่ให้กำเนิดทุกอย่าง!
มันไร้แสงสว่าง ไร้รูปลักษณ์ภายนอกใด ๆ ทว่ากลับทำให้ผู้คนสัมผัสถึงการมีอยู่ของมันได้อย่างชัดเจน!
หลินเสวียนกางแขนทั้งสองออก มหามรรคบัวเขียวระเบิดแสงเรืองรองไร้ประมาณ เริ่มกลืนกินกลิ่นอายแห่งกาลเวลาและพลังแห่งกฎเกณฑ์นี้!
“อึ้งงง——”
ในจังหวะนั้นเอง ร่างของจิตแห่งกฎเกณฑ์ก็ปรากฏขึ้นที่นี่อย่างกะทันหัน!
“เจ้า……”