เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 123 มหามรรคดับสูญ เจตจำนงที่แท้จริงของวิถีสวรรค์?
ร่างแยกของสิ่งมีชีวิตขอบเขตโกลาหลตนหนึ่ง กลับถูกฟันแหลกละเอียดเพียงแค่นั้น
ฟ้าดินเงียบสนิทราวกับถูกใครกดปุ่มหยุดไว้ แม้แต่กาลเวลาก็หยุดนิ่ง
กระทั่งซุ่ยหลานและคนอื่น ๆ ก็ยังแข็งค้างราวกับกลายเป็นหิน ยืนตะลึงอยู่กับที่อย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
เจ้าสำนักสูงสุดในใจของพวกเขา ต่อให้เป็นเพียงร่างแยก ก็ยังอยู่ในขอบเขตอมตะ ทว่าร่างแยกนั้นกลับต้านทานปรมาจารย์มรรควิถีมนุษย์ซึ่งแผ่แต่กลิ่นอายขอบเขตเนี่ยผานตรงหน้าเอาไว้ไม่ได้แม้แต่กระบวนเดียว?
“เจ้า ตาย”
การกระทำของหลินเสวียนทำให้เจ้าสำนักโกรธแค้นถึงที่สุด ทันใดนั้น ณ ทิศทางของมหาสมุทรพิภพ ร่างมหึมาร่างหนึ่งก็ผงาดตั้งตระหง่านขึ้นอย่างน่าตกตะลึง กลิ่นอายขอบเขตโกลาหลอันน่าสะพรึงกลัวพัดกวาดไปทั่วทุกทิศ เจตนาสังหารไร้ขอบเขต ประหนึ่งภัยพิบัติวันสิ้นโลกกำลังย่างกรายมา!
“พิภพแดนมรณะที่แม้แต่ระดับโลกแก่นกำเนิดยังไปไม่ถึง กล้าดียังไงมารุกรานมหาสมุทรพิภพของข้า?”
เสียงเก่าแก่ดังก้องขึ้น เจ้าสำนักสาวเท้าก้าวตรงมายังพิภพแดนมรณะทีละก้าว ฟ้าดินคร่ำครวญไม่หยุด แรงกดดันสูงสุดทะลวงผ่านทั่วจักรวาล กดจนทุกคนหายใจไม่ออก
เขาเดินเชื่องช้ายิ่งนัก ประหนึ่งมหาเคราะห์นับไม่ถ้วนเคลื่อนลงพร้อมกัน ร่างกายกับระเบียบกฎเกณฑ์สะท้อนก้องและหลอมรวมเป็นหนึ่ง!