เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 102 มหาพิภพแดนมรณะสำเร็จสมบูรณ์ เผ่าอูออกจากแดนยมโลก!
“วิถีมนุษย์ คือเส้นทางรอดเดียวที่ข้าเฝ้าตามหามาตลอดหรือ?”
ประมุขทงเทียนท้าวกระบี่สังหารเซียนไว้ แม้ทั่วร่างแตกกระจาย แต่แววตากลับสว่างโรจน์น่ากลัวยิ่ง
เขาไม่ได้ไปทำความเข้าใจมรรครสที่แฝงอยู่เหมือนคนอื่น หากแต่รีบนั่งขัดสมาธิหลับตา สัมผัสไอวิถีมนุษย์อย่างละเอียดถี่ถ้วน
“วิถีสวรรค์สี่สิบเก้า ย่อมต้องเหลือทางรอดอยู่หนึ่งทาง”
“ขอเพียงทางรอดหนึ่งนี้ยังคงอยู่ เช่นนั้นวิถีมนุษย์ก็ยังมีโอกาสแสดงตนเสมอ ผานกู่เทพเจ้า หรือว่านี่จะอยู่ในแผนการของท่านด้วย?”
ใต้ตราประทับคงถง หลินเสวียนพึมพำกับตนเอง ในใจเต็มไปด้วยความเลื่อมใสไร้ขอบเขต
แม้เขาจะช่วยให้โฮ่วถู่บรรลุเป็นอริยะ ปลุกวิถีพิภพให้ตื่นขึ้น แต่สิ่งที่เปลี่ยนได้มากที่สุด ก็เพียงแค่ถ่วงดุลหงหวงเท่านั้น
หากไร้ซึ่งทางรอดหนึ่งนั้น เจตจำนงของสรรพชีวิตก็ยากจะรวมเป็นหนึ่ง พวกเขายังไม่อาจหลุดพ้นจากพันธนาการแห่งชะตา ยังต้องใช้ชีวิตอย่างมืดมนไร้ทิศทางภายใต้การควบคุมของวิถีสวรรค์ ทั้งหงหวงก็จะเป็นเช่นน้ำนิ่งไร้คลื่น ไร้ชีวิตชีวาโดยสิ้นเชิง
เปรียบเหมือนเมื่อเจ้ารู้ว่าชื่อของตนถูกบันทึกลงในบัญชีสถาปนาเทพแล้ว จุดจบถูกกำหนดให้ดับสูญ เช่นนั้นก็จะไม่ดิ้นรนขัดขืน หากแต่ปล่อยไปตามชะตาฟ้าลิขิต