เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เฉินอวี๋วิ่งพรวดออกไปอย่างรวดเร็ว สาวใช้ลนลานถือรองเท้าวิ่งตามออกไป
ยามนั้นเฉินอวี๋มองเงาร่างที่คุ้นเคยในความทรงจำ ตื่นเต้นจนเกือบร้องไห้ออกมา
ดีเหลือเกิน แคว้นจ้าวของเขายังมีทางรอด
“ท่านขุย ในที่สุดก็ได้พบท่าน…”
ที่หน้าจวน ในสายตาชายหนุ่มเห็นชายฉกรรจ์ร่างใหญ่กำยำหยาบกระด้างคนหนึ่งพุ่งออกมาอย่างรวดเร็ว โผเข้ากอดเขาไว้แน่นราวเสือหิวตะครุบเหยื่อ
ทำให้ชายหนุ่มตกใจจนใจสั่น
หรือว่าที่เรียกเขากลับมา ไม่ใช่เพื่อเรื่องราชการของแคว้นจ้าว
ขณะที่เขารู้สึกเจ็บเพราะถูกกอดรัดและเริ่มลนลาน เฉินอวี๋จึงปล่อยชายหนุ่มออก เอ่ยด้วยความตื่นเต้นสุดขีด
“ท่านขุย ช่วงนี้ท่านไปอยู่ที่ใด ทำให้เราตามหาอยู่นาน เพิ่งได้พบกันถึงตอนนี้”
รอยยิ้มเต็มใบหน้าและความยินดีจากใจของเฉินอวี๋ทำให้ชายหนุ่มทำตัวไม่ถูก