เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พระมเหสีแห่งแคว้นเว่ยจนปัญญาจริง ๆ แล้ว
เมื่อเข้าใจว่าหลังเว่ยเป้าถูกข่มขู่ครั้งหนึ่ง ตาชั่งในใจก็เอนเอียงไปทางรัฐฉินแล้ว
ยิ่งรัฐฉินแข็งกร้าวเพียงใด เว่ยเป้าก็ยิ่งหวาดกลัว อยากยอมสวามิภักดิ์ต่อต้าฉิน!
ในขณะที่พระมเหสีแห่งแคว้นเว่ยทรงโกรธราชทูตรัฐฉิน พระนางก็ได้แต่คิดหาหนทางต่อไปเพื่อโน้มน้าวเว่ยเป้า
เพื่อกอบกู้ความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่ของท่านอ๋องเว่ยเป้า และสนับสนุนกองทัพพันธมิตร!
ส่วนหยางอู่ที่ออกจากพระราชวังเว่ยมาถึงที่พักในเมืองแล้ว สีหน้ากลั้นยิ้มไม่อยู่
“ท่านอ๋องบอกให้ข้าข่มขู่เว่ยเป้าสักหน่อย ดูท่าที ไม่คิดว่าเว่ยหวังเป้าจะเป็นเช่นแกะ แม้แต่โทสะก็ไม่มีแม้แต่น้อย!”
หยางอู่อดยิ้มไม่ได้
เปลี่ยนเป็นเจ้าแคว้นอื่นที่มีความทะเยอทะยาน เมื่อถูกรัฐฉินออกคำสั่งอย่างวางอำนาจเช่นนี้ คงโกรธไปนานแล้วกระมัง