เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จักรพรรดิอี้เคลื่อนทัพลงใต้ สำหรับขุนนางแคว้นฉู่แล้ว นี่ก็เป็นเรื่องใหญ่เรื่องหนึ่ง
ถึงขั้นมีหลายคนร้องไห้สะอึกสะอื้น
อย่างน้อยเมื่อจักรพรรดิอี้ยังอยู่ พวกเขาก็ยังมีนามในการกล่าวโทษเซี่ยงอวี่
เมื่อจักรพรรดิอี้จากไป เมืองเผิงเฉิงก็เป็นใต้หล้าของเซี่ยงอวี่อย่างสิ้นเชิง ต่อไปจะมีใครสามารถทำให้เซี่ยงอวี่ถูกจำกัดหรือถ่วงรั้งได้บ้าง
ผู้คนร้องไห้ด้วยใจจริง สีหน้าเจ็บปวดเศร้าโศกนั้นล้วนควบคุมไว้ไม่อยู่
สิ่งนี้ทำให้เซี่ยงอวี่โกรธจัดโดยสิ้นเชิง
“ข้าคือฌ้อปาอ๋องแห่งซีฉู่ นี่คือรัฐฉู่ของข้า”
เขาไม่ชอบเรียกตนเองว่าเราแบบกษัตริย์ผู้โดดเดี่ยว หรือใช้ถ้อยคำแบบกษัตริย์
นี่คือรัฐฉู่ที่เขากับพี่น้องกลุ่มหนึ่งร่วมกันสถาปนา โดยยกเขาเป็นประมุข แต่ทุกคนยังคงเป็นพี่น้องกัน
เขายิ่งไม่ชอบจักรพรรดิอี้ ผู้ที่ลอบก่อเรื่องป่วนเขาหลายครั้งหลายหน