เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“สามสี่พันคน ไล่สังหารกองทัพฉินเพียงไม่กี่ร้อยนาย ใช้เวลาหนึ่งปีก็ยังประหารชีวิตให้หมดไม่ได้ แถมยังไปพบการโจมตีของกองกำลังชั้นยอดแห่งรัฐฉินทางเหนือของฝูซือ จนกองทัพพินาศทั้งกองหรือ?”
เมื่อได้ยินข่าวนี้ เฉินผิงถึงกับปวดหัวจนแทบเป็นการระเบิด รู้สึกราวกับฟ้าถล่มลงมา
ชาวหลัวฝานพวกนี้เป็นหมูกันหรือไร!
เหมือนกับหลิวปังและเว่ยเป้านั่นแหละ ล้วนเป็นพวกโง่เขลาทั้งสิ้น!
เฉินผิงโกรธจนทนแทบไม่ไหว
ส่วนแววตาที่กษัตริย์โหลวฝานมองเฉินผิงกลับยิ่งเป็นเชิงเห็นด้วย “ทูตฉู่พูดถูก รัฐฉินนี้ช่างหยิ่งยโสไร้ที่เปรียบ เพิ่งฟื้นฟูแคว้นได้ก็เตรียมเคลื่อนทัพขึ้นเหนือ มาโจมตีทหารม้าชั้นยอดโหลวฝานของข้า”
“ยังกล้าสร้างเนินศพจากศีรษะศัตรู พวกมันสมควรตายหมื่นครั้ง!”
แม้ได้รับความไว้วางใจมากขึ้น เฉินผิงก็ยังหัวเราะไม่ออก เพราะที่เขากล่าวแต่แรกว่ารัฐฉินอาจเคลื่อนทัพขึ้นเหนือนั้น ล้วนเป็นการพูดพล่อย ๆ ทั้งสิ้น