เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หวังเซียงราวกับถูกตรึงอยู่กับที่ ทั้งร่างแข็งทื่อ เนิ่นนานจนไม่อาจเอ่ยสักคำออกมาได้
กระทั่งเมื่อเขาตั้งสติได้ จึงพบว่ากองทัพฉินจำนวนไม่น้อยกำลังตะโกนโหวกเหวกบุกเข้ามาสังหารตน
“ดูท่าจะเป็นแม่ทัพใหญ่ของพวกโจรเว่ยคนหนึ่ง”
“สังหารมันซะ จะได้ความดีความชอบใหญ่”
หวังเซียงถูกสายตาราวพยัคฆ์หมาป่าหลายคู่จ้องล็อกไว้ รู้สึกขนลุกทั้งตัว
ต่อให้เป็นแม่ทัพผู้กล้าบนสนามรบ ยามนี้ก็อดกลั้นความหวาดกลัวไว้ได้ไม่หมด
ต่อให้เขาดุดันและแข็งกร้าวเพียงใด ก็ไม่อาจรับมือฝูงหมาป่าได้
กองทัพฉินช่างเป็นดั่งหมาป่าสงครามจริง ๆ ทั้งว่องไวและดุดัน เมื่อบุกเข้าไปบนกำแพงเมืองได้ เขาก็ไม่มีแม้โอกาสจัดกองทัพเว่ยโต้กลับอย่างรุนแรง
ท่ามกลางเสียงหายใจหนักอึ้ง เขากำอาวุธไว้แน่น แล้วหันหลังวิ่งไปอีกทางหนึ่งโดยไม่ลังเล
“ถอย!”