กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จางหานและทุกคนมองหน้ากัน
“องค์ชายยังลืมหลิวปังไม่ได้เลยนะ”
ที่สุดแล้วตอนแรกจ้าวหลงก็รับใช้หลิวปังด้วยใจจริง ต่อมาจึงถูกบังคับให้จากไปและถูกไล่สังหาร
จ้าวหลงยังคงมีความอาฆาตและใส่ใจต่อหลิวปังอยู่บ้าง
ถึงขั้นสร้างเมืองหลวงก็ยังไม่ลืมหลิวปังผู้นั้น
“ใช่ องค์ชายเคยกล่าวว่าหลิวปังคือผู้มีชะตาฟ้าลิขิต เป็นผู้ที่สามารถเก็บกวาดยุคกลียุคได้”
“นับแต่กองทัพฉินได้ชัยชนะครั้งใหญ่ที่หมู่บ้านฉางอัน กลับทำให้หลิวปังตกต่ำลง ส่วนต้าฉินของเรากลับเจริญรุ่งเรืองขึ้นเรื่อย ๆ”
“ตั้งเมืองหลวงที่ฉางอัน ย่อมปราบปรามลิขิตสวรรค์อันใดของหลิวปังได้”
“องค์ชายอยู่ในต้าฉิน องค์ชายคือลิขิตสวรรค์ ต้าฉินก็คือลิขิตสวรรค์”
“องค์ชายแห่งชะตาสวรรค์ ลงมาฟื้นฟูฉิน”