เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จ้าวโอวชาไปทั้งตัวแล้ว ท่านอ๋อง เสียงหัวเราะของท่านเช่นนี้ มิใช่สิ่งที่เชิญทัณฑ์สวรรค์ลงมาหรอกหรือ
เมื่อคิดเช่นนั้น พวกเขาก็เห็นกองทัพของเซียวเหอบุกฝ่ามา
คนทั้งร้อยที่อ่อนล้าจนแทบหมดแรง ตัวเปื้อนเลือดทั้งร่าง ไหนเลยจะดูเหมือนผู้ที่ตีฝ่าเมืองแตกค่ายใหญ่กองทัพฉินและบุกทะลวงมา
กลับดูเหมือนหลบหนีอย่างทุลักทุเลเสียมากกว่า
หลิวปังหัวเราะไปหัวเราะมา ก็กลายเป็นหัวเราะแห้ง สุดท้ายก็หัวเราะไม่ออกแม้แต่น้อย
หลิวปังเอ่ยปากด้วยเสียงเหมือนจะร้องไห้ “ท่านเซียว...”
เซียวเหอมิได้สนใจแววตาของหลิวปังในยามนี้เลยแม้แต่น้อย “ขอเพียงท่านอ๋องไม่เป็นไรก็พอ”
เซียวเหอในที่สุดก็เห็นหลิวปัง ทางฝั่งนี้มีแสงไฟลุกโชนไปทั่ว กล่าวได้ว่าย่ำแย่ยิ่งกว่าภูเขาด้านหลังที่เขาบุกตีเสียอีก
“ผู้ใดก็ได้ ปกป้องท่านอ๋องให้ถอยไปก่อน ข้าจะคุ้มกันกองหลังให้ท่านอ๋องเอง!”