เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“หลิวปังนำไพร่พล 25,000 นายด้วยตัวเอง แม่ทัพใหญ่เก้าในสิบส่วนไปด่านหม่าเต้า นี่คือการร่ายรำครั้งสุดท้ายของเขาแล้ว”
“ท่านหลี่ว์ ข้าเหลือกำลังพลสามพันนายเดิมของฮั่นจงไว้ให้ท่าน ให้ท่านเป็นผู้บังคับบัญชา ช่วยไฉอู่รับการยอมจำนนของกองทัพฮั่น”
จ้าวหลงสั่งพลางยิ้ม ทุกคนก็อดหัวเราะไม่ได้
โอ้โห หลิวปังจะเหลือใครไว้ก็ไม่ดี ดันเหลือไฉอู่ไว้ ส่วนเฉาเซินก็เป็นคนที่ไม่สนใจธุระอะไร
ทหารกองทัพฮั่น 20,000 กว่าคนที่เหลืออยู่ตอนนี้ เท่ากับเพียงรอให้กองทัพฉินรวบรวมเข้าด้วยกันเท่านั้น
ก่อนจากไป จ้าวหลงสั่งเสียงหนึ่ง “ให้ไฉอู่ลงมือเลย ตัดศีรษะศัตรูเฉาเซินส่งไปที่ด่านหม่าเต้าด้วย”
จ้าวหลงก็เป็นคนที่จดจำความแค้น
คอยจับตาดูเขา เบียดเขาออกไป ไล่สังหารเขา
มีความแค้นแล้วไม่แก้แค้น ไม่ใช่สุภาพบุรุษ!