เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลิวปังคำรามด้วยความโกรธ เกือบจะหายใจไม่ออก!
ช่วงเวลานี้ เขายิ่งดูผ่านความผันผวนมามากขึ้น สีหน้าทั่วทั้งใบเต็มไปด้วยความอ่อนล้า
หลิวปังเอ่ยขึ้นอย่างคลุ้มคลั่ง “ชนเผ่าอี๋น่าชัง พวกมันเอาแต่เป็นศัตรูกับกองทัพฮั่นของข้า พวกมันคุ้นเคยกับป่าเขามากกว่า ซ่อนตัวอยู่ตลอดและลอบโจมตีกองทัพฮั่นไม่หยุด พวกหนูที่สมควรตายยิ่งกว่ากองทัพฉินพวกนี้!”
หากกองทัพฮั่นรวมกำลังทั้งหมด ไม่ใช่ว่าจะสู้ตายกับชนเผ่าอี๋แล้วชนะไม่ได้
เพียงแต่ราคาที่ต้องจ่ายนั้นหนักอึ้งเกินไป!
อีกทั้งกองทัพฉินยังอยู่ที่เมืองหลิวป้า จ้องเขม็งราวกับเสือ
เฉาเซินถอนหายใจอย่างจนใจและกล่าวว่า “ตอนนี้เหล่าทหารแม้แต่ออกไปหาอาหารก็ยังไม่กล้า!”
“หลี่อี้ให้คนทำอาหารบนกำแพงเมืองโดยเจตนาทุกวัน กลิ่นหอมยังกลบกลิ่นคาวเลือด ลอยเข้ามาในค่ายฮั่น”