เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จางหานเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นเต้นอย่างยิ่ง “องค์ชาย พวกเราควรไปทำให้ชนเผ่าอี๋ที่ออกมาล่มสลายก่อนหรือไม่ขอรับ”
จ้าวหลงส่ายศีรษะ “ไม่ต้องรีบ”
เห็นจางหานยังไม่เข้าใจ จ้าวหลงจึงอธิบาย “หลิวปังต้องสัญญาผลประโยชน์มากมายให้ชนเผ่าอี๋เป็นแน่ เพื่อร่วมมือกันโจมตีพวกเรา”
“หากพวกเราไปลอบโจมตีฐานที่มั่นใหญ่ของชนเผ่าอี๋โดยตรง ท่านแม่ทัพใหญ่คิดว่า เมื่อชนเผ่าอี๋รู้เรื่องนี้แล้ว พวกเขาจะเป็นเช่นไร”
แววตาของจางหานยิ่งเปล่งประกายขึ้น!
“ชนเผ่าอี๋มีนิสัยดุร้ายโหดเหี้ยม เมื่อโกรธแค้นเพราะความอับอายก็จะต้องหันมาเป็นศัตรูกับหลิวปัง และถึงขั้นเปิดศึกกันตรงนั้นก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้”
“กลยุทธ์ขององค์ชายช่างแยบยลและเที่ยงตรงอย่างหาที่เทียบมิได้ พลิกแพลงแปรเปลี่ยนอย่างเหลือเชื่อ สมกับเป็นกุนซือของกองทัพฉินของข้าจริง ๆ”
จางหานเอ่ยชม พลางมองจ้าวหลงด้วยรอยยิ้มเปี่ยมเมตตา