เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
สภาพของหลิวปังตอนนี้ราวกับเด็กที่สูญเสียลูกกวาดไป ละห้อยใจและโกรธเคืองเช่นนั้น
เซียวเหอยังรู้จักหลิวปังดี ไม่ตื่นตระหนก สิ่งสำคัญที่สุดคือให้ความหวังแก่หลิวปัง!
ให้ความหวังเขาเพียงเล็กน้อย เขาก็จะสู้สุดชีวิตเพื่อลงมือทำ
พวกเขาไม่ได้ฝ่าด่านสังหารแม่ทัพจากไพ่เฟิงอี้เล็ก ๆ แห่งนั้น ฆ่าฟันมาจนเป็นฮั่นอ๋องในตอนนี้แล้วหรือ?
“ท่านอ๋องวางใจ ชาวฉินคงเพียงได้ยินชื่อเสียงของท่านจื่อฝาง และต้องการเกลี้ยกล่อมให้เข้าพวกท่านจื่อฝางให้เข้าพวก”
“แต่ชาวฉินไม่รู้หรอกว่าความสามารถของท่านจื่อฝางน่ากลัวเพียงใด แม้แต่ในค่ายของเรา ผู้ที่รู้ก็ไม่มาก”
“ชาวฉินคงใช้วิธีปฏิบัติต่อผู้มีความสามารถและคุณธรรมตามปกติในการเกลี้ยกล่อมให้เข้าพวก”
“ท่านจื่อฝางมาจากตระกูลใหญ่ กองทัพฉินย่อมไม่ปฏิบัติต่อเขาอย่างไม่เป็นธรรม”
“เมื่อเราถึงฮั่นจง มีเสบียงอาหารและอาวุธอื่นเพียงพอ ถึงเวลานั้นค่อยแลกท่านจื่อฝางกลับมา”
เซียวเหอเห็นหลิวปังหวั่นไหวบ้างแล้ว จึงเอ่ยต่อ “อีกทั้งท่านจื่อฝางมองท่านอ๋องเป็นผู้รู้ใจ”