เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 79 ไหว้หลุมศพ
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น สวีผิงอันเข็นจักรยานพาน้องสาวทั้งสองออกมา พอดีกับที่พบสองสามีภรรยาบ้านเจี่ยซึ่งกำลังจะออกจากบ้านอยู่ตรงหน้าประตู
ทั้งสองคนหิ้วข้าวของพะรุงพะรังทั้งห่อเล็กห่อใหญ่ กำลังเดินมุ่งหน้าออกไปข้างนอก
“ผิงอันจะพาน้องสาวออกไปเที่ยวเล่นเหรอ?”
ฉินหวยหรูยิ้มแย้มพริ้มพราย ราวกับไม่เคยมีเรื่องบาดหมางใด ๆ เกิดขึ้นมาก่อนเลย
แต่เจี่ยตงซวี่ทำแบบนั้นไม่ไหว ใบหน้าดำคล้ำราวกับก้นหม้อ ทำทีเหมือนมองไม่เห็นสวีผิงอันยืนอยู่ตรงนั้น
สวีผิงอันไม่ได้เก็บท่าทีของอีกฝ่ายมาใส่ใจเลยสักนิด
ที่เขาทำตัวไม่โดดเด่นก็เพียงเพราะค่อนข้างยำเกรงต่อสถานการณ์ทางสังคมในยุคนี้ ไม่ได้หวาดกลัวคนใดคนหนึ่งเป็นการเฉพาะ
ขนาดอี้จงไห่ยังทำอะไรเขาไม่ได้ เจี่ยตงซวี่ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลย!
อย่างที่ว่ากันว่าคนยิ้มแย้มเข้าหาไม่ควรลงมือตี สวีผิงอันจึงพยักหน้าให้ฉินหวยหรู