กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 16 ทะเลสาบสือช่าไห่
หลังจากเลี้ยวไปเลี้ยวมาตามถนนในเมือง สวีผิงอันก็มีคันเบ็ดไม้ไผ่ลำยาวพาดบ่าอยู่แล้ว
อาจเพราะพระอาทิตย์ใกล้ตกดิน คนทำงานตามโรงงานและหน่วยงานต่างๆ ก็ทยอยเลิกงานกันแล้ว
ผู้คนริมน้ำจึงเริ่มทยอยเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
สวีผิงอันดูแผนที่เทียบไปด้วย จนเลือกจุดตกปลาของตัวเองได้
ทะเลสาบสือช่าไห่...
เรื่องที่สวนสาธารณะเป่ยไห่เก็บค่าเข้าชม เป็นสิ่งที่สวีผิงอันคาดไม่ถึงเหมือนกัน
พิพิธภัณฑ์พระราชวังต้องห้ามเก็บค่าเข้า เรื่องนี้เขารับได้
แต่จะเข้าสวนสาธารณะเป่ยไห่ยังต้องเสียเงินด้วยนี่สิ เกินไปแล้ว!
เมื่อก่อนตอนอ่านนิยายย้อนยุค เขาเคยเห็นคนเขียนกันว่าในสวนสาธารณะเป่ยไห่มีจุดที่ปีนข้ามรั้วเข้าไปโดยไม่ต้องซื้อตั๋วได้