เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 12 ไม่มีปัญญากินธัญพืชขัดขาว งั้นกินปลาแทนก็แล้วกัน!
ท้ายที่สุด สวีผิงอันขายปลาหนัก 15 จินได้เงินกว่า 50,000 หยวน
พอได้เงินมาแล้ว เรื่องต่อจากนี้ก็ง่ายขึ้นมาก
ระหว่างที่ขายปลาอยู่หน้าตลาดสด สวีผิงอันได้ยินผู้คนพูดคุยกัน จึงพอรู้เรื่องตำบลเสี่ยวฉีขึ้นมาบ้าง
หลังปีใหม่ผ่านไปไม่นาน ที่นี่ก็ตั้งหน่วยรับซื้อและจำหน่ายประจำตำบลเสี่ยวฉีของบริษัทธัญญาหารขึ้นแล้ว
หน่วยรับซื้อและจำหน่ายแห่งนี้จัดตั้งขึ้นเพื่อพยุงราคาธัญพืชภายในประเทศ
ต่อมาเมื่อชนบทเริ่มตั้งกองพลน้อยการผลิตและใช้นโยบายการรับซื้อและจำหน่ายแบบผูกขาดโดยรัฐ หน่วยรับซื้อและจำหน่ายตามตำบลจึงค่อยๆ ถูกยุบไป
แต่จะบอกว่ายุบก็ไม่ถูกนัก เพราะต่อมาสถานที่เหล่านี้ถูกใช้รับธัญพืชส่งรัฐแทน
“ข้าวสารกิโลกรัมละ 185,000 หยวนเลยเหรอ?”