เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 397 เป็นของขวัญนะ
“ดังนั้น ไปชวนสิ?” เฟิ่งซื่ออวี่ยัดขนมหนึ่งกำเข้าปาก ดวงตากลมสีน้ำตาลส่องประกาย
“ดังนั้น ไปชวนเลย!” ผีจมน้ำเสนอพลางถือแก้วก้านสูงแกว่งไปมา
เห็นเว่ยหยวนลังเล นักพรตเฒ่าก็ใจสะดุด เขารู้ว่าชายหนุ่มไวต่อรายละเอียด การชี้นำตรงโจ่งแจ้งเช่นนี้ดูพิรุธง่าย ตอนนี้ตนก็แก้ไม่ได้ พระข้างๆ หลับตาสวดหนีความจริงแล้ว
ขณะทุกคนไม่รู้จะต่ออย่างไร ผีจมน้ำดื่มน้ำอัดลมหมด ตบโต๊ะอย่างไม่กลัวตาย “หัวหน้า!”
เขากล่าว “ปอดอีกแล้วหรือครับ?!”
เว่ยหยวน “...” จางรั่วซู่ “...” วิญญาณทหารกองทัพฉี “...” หยวนเจวี๋ย “...”
หากนี่คือละครเวที ผีจมน้ำย่อมเป็นศูนย์กลาง ต้องมีไฟกำลังสูงที่ปกติซื้อไม่ได้ส่องจากสี่ทิศ ทำเขาหล่อสว่างดุจเทพ หรือโศกสง่าดั่งวีรบุรุษกรีกโบราณ
แต่นี่ความจริง ผีจมน้ำเหมือนพนักงานร้านสะดวกซื้อหิ้วน้ำอัดลมบุกกลุ่มอันธพาลติดอาวุธอย่างตลก
ติ๊ง ผีจมน้ำใช้ทักษะระเบิดตัวสังเวย ผลยอดเยี่ยม!