เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 452 เรื่องเก่าในฉางอัน
ลมร้อนพัดอยู่สองข้าง แม้แต่หายใจยังเจ็บแสบคอ แต่ชายหนุ่มชื่อหยวนก็ต้องออกแรงวิ่งสุดกำลังจึงจะตามพระเบื้องหน้าทัน เขามองอีกฝ่ายแบกไม้เท้าพระขัดเรียบหนักแปดร้อยจินบนบ่า วิ่งปร๋อราวกระต่าย แล้วหางตาก็กระตุก
ทำไมเมื่อก่อนไม่เคยเห็นว่าหมอนี่วิ่งเก่งขนาดนี้?
“เฉินอี เฮ้ พักหน่อยสิ”
“เฉินอี เสวียนจั้ง เสวียนจั้ง!”
“เจ้าวิ่งไม่ไหวแล้วหรือ?”
เรียกหลายครั้งพระจึงหันมา ยิ้มกว้างเผยฟันขาวทั้งปาก
“แต่เราต้องรีบหน่อย กลางทะเลทรายไม่ค่อยมีคน ถึงมีก็เป็นโจรทะเลทรายที่มาไวไปไวเหมือนลม ตอนนี้ฟ้าเพิ่งสาง ต้องรีบเดินทางก่อนอากาศร้อน หาโขดหินหลบแดดตอนเที่ยง ไม่อย่างนั้นน้ำแค่นี้ไม่พอดื่มหรอก”
น้ำเสียงพระเบิกบาน เขามองชายสะพายกระบี่ข้างหลัง “เฉินหยวน ถ้าเจ้าวิ่งไม่ไหว ข้าช่วยเอง แต่ตอนนี้เราย้อนกลับไม่ได้แล้วนะ”
พระยิ้มอย่างภูมิใจ เจือความสะใจเล็ก ๆ จนเฉินหยวนอยากชกหัวโล้นสักหมัด