กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 430 สรรพชีวิตล้วนทุกข์
วันนั้นงานวัดหลินอันดำเนินถึงครึ่งทาง ฝนก็ตกหนัก น้ำฝนเทลงมาราวสาด ผู้สัญจรหลบกันหมด พ่อค้าเข็นแผงรีบกลับบ้านหลบฝน
“ฝนหนักจริง มาได้อย่างไร?”
“เฮ้อ ลำบากแล้ว ไปเร็วๆ”
เพียงพักเดียวที่นี่ก็แทบไม่เหลือคน ฝนกระทบแผ่นหินเขียว ไม่นานเหลือเพียงความเงียบ สาวมือปราบเม้มปาก ยืนรอสงบใต้ต้นไม้ใหญ่ที่ผูกแพรแดง
ฝนไม่หยุด ไม่รู้ผ่านไปนานเท่าไร สาวน้อยที่ก้มมองแสงฟ้าเงาเมฆสะท้อนบนหินพลันชะงัก ฝนหยุดถึงตัวทันที เหนือหัวมีร่มกระดาษน้ำมัน คนกางร่มดูสง่าห้าวหาญ ความโกรธกับน้อยใจในอกเธอพลุ่งขึ้น
“คนลามก เจ้า!”
เสียงหยุดกึก เธอมองศิษย์พี่ใหญ่ที่กางร่มอย่างตะลึง จั่นเจาถือร่ม พูดเบาๆ
“ไป กลับกัน...”
มหาโจรผิดนัดครั้งที่สอง