เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 417 ศึกปะทะ
เว่ยหยวนเงยตามองเสาพลังชะตาไพศาลที่พุ่งถึงฟ้าเบื้องหน้า บนเสาค้ำฟ้าที่เชื่อมฟ้าจรดดิน กระบี่ไท่อายังปักกลับหัวอยู่ ส่วนเบื้องล่างคืออสูรเทพเถาอู้ในเสื้อคลุมขาว กลิ่นอายหนักแน่นยิ่งใหญ่สุดขีด
การมองเทพชั้นสูงเช่นนี้ในระยะประชิด นอกจากความกลัวแล้ว สิ่งที่มากกว่าคือความตะลึงต่อความกว้างใหญ่ของฟ้าดิน จนแทบไม่อาจคิดอะไร เหมือนดำลงใต้มหาสมุทรลึกพันลี้แล้วได้ยินฝูงวาฬครวญต่ำ เหมือนเห็นสรรพดาราหมุนวนอยู่รอบตัว
นี่คือความยำเกรงธรรมชาติและฟ้าดินตามสัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิต
และตอนนี้เขาต้องชักกระบี่ต่อสู้กับตัวตนเช่นนั้น
เว่ยหยวนผ่อนลมหายใจเบาๆ ชักกระบี่อินทรีเหล็กออกจนสุด
“ถึงเวลาจบแล้ว เถาอู้”
สายตาอสูรเทพตกลงบนร่างเขาอย่างสงบ ไม่มีความใส่ใจแม้แต่นิด เหมือนมนุษย์เห็นแมลงตัวหนึ่งบินมา นอกจากไม่สนใจ อย่างมากก็แค่รังเกียจว่ามดแมลงส่งเสียงน่ารำคาญ
เสาค้ำฟ้าแห่งพลังชะตาไม่เปลี่ยนแปลงเลย แต่ระหว่างฟ้าดินกลับเกิดลมพายุกับสายฟ้านับไม่ถ้วนขึ้นเอง