กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อออกจากลานบ้าน ลู่หงอิงก็สะบัดมือของเขาออกทันที
“มีอะไรก็พูด อย่ามาแตะเนื้อต้องตัว”
เพราะชีวิตหลังถูกลักพาตัวทำให้ลู่หงอิงแทบยังคงหวาดระแวงราวกับนกที่ถูกธนูทำให้ผวา เรื่องราวในอดีตยังแจ่มชัดอยู่ในความทรงจำ เธอจึงต่อต้านการเข้าใกล้จากเพศตรงข้าม
“คุณคือลู่หงอิงใช่ไหม?”
เห็นเพียงเขายิ้ม จากนั้นก็ใช้นิ้วเกี่ยวปลายคางของลู่หงอิงเบา ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์