ตอนที่ 295 กับดัก ภาคหนึ่ง

ชั่วขณะที่บันทึกประจำวันบรรทัดสุดท้ายปรากฏสู่สายตา ความมืดก็ปกคลุมโลกทั้งใบ

มันไม่ได้ทำให้อุ่นใจเหมือนความมืดสลัวที่รับรู้ผ่านการมองเห็น สิ่งที่ถูกลบเลือนไม่ได้มีเพียงแสง แต่รวมถึงทุกสิ่งที่ใช้ยึดตรึงตัวตนของตนเอง ทั้งสัมผัส เสียง กลิ่น แม้แต่อวัยวะทรงตัวก็ไม่อาจรับรู้ถึงจุดศูนย์ถ่วงได้อีก… หลงเหลือเพียงเจตจำนงที่ได้สติที่ล่องลอยอย่างสับสน

“…”