ตอนที่ 292 การวาดภาพ

ตึก ตึก ตึก

เสียงฝีเท้าก้องสะท้อนในโถงทางเดินยาวอันโล่งกว้าง กระตุ้นให้ฟุ้งเป็นระลอกคลื่นซ้อนกันเป็นชั้น ๆ แต่กลับไม่ได้ทำให้ที่นี่ดูมีชีวิตชีวาขึ้น ซ้ำยังเพิ่มความพิสดารอีกเล็กน้อย

“โลกนี้ช่าง...น่าเบื่อเสียจริง”

จิตรกรรออยู่ในระเบียงทางเดินเนิ่นนาน แต่ยังไม่เห็นลั่วเฉินกลับมา เมื่อเบื่อจนไม่รู้จะทำอะไร เขาจึงออกเดินเตร็ดเตร่ในโถงตำหนักอย่างไร้จุดหมาย

เขาผ่านระเบียงคดอันลึกล้ำมืดมน เดินตามทางลาดขึ้นไปยังส่วนที่สูงขึ้นของโถงตำหนัก เรื่องพิสดารคือยิ่งเข้าใกล้จุดสูงสุด แสงก็ยิ่งมืดสลัวยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ สวนทางกับเจตนาที่จะให้ผู้คนชื่นชมอย่างสิ้นเชิง