ตอนที่ 290 สำเร็จอย่างงดงาม

“แอเลียนา?”

ลั่วเฉินเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว เข้าสู่ห้องโถงอันโล่งกว้าง ขณะมองใบหน้าซึ่งมีเค้าโครงไม่คุ้นตาอีกต่อไป เขากลับพบด้วยความประหลาดใจว่าตนยังพอจำแนกได้ราง ๆ ว่าส่วนใดบนใบหน้านั้นยังไม่เปลี่ยนแปลง

ความงามและความเย็นชาประกอบกันเป็นภาพจำแรกของใบหน้านี้ มีเพียงการสังเกตอย่างละเอียดเท่านั้นจึงจะรู้สึกได้ถึงนัยยะว่าสิ่งที่แสดงออกมาเป็นการแสดงมากกว่าความรู้สึกจริง คล้ายชั้นสีทับบนภาพสีน้ำมัน แม้รายละเอียดที่ประดับตกแต่งและการจัดความสัมพันธ์ระหว่างโทนสีเย็นร้อนจะประณีตยิ่งกว่าเดิม แต่ท้ายที่สุดก็เป็นเพียงสิ่งที่จัดแสดงให้คนนอกชม