ตอนที่ 242 ทอยประวัติศาสตร์ควบการศึกษาความยากซ้อนซับสักครั้ง

ลั่วเฉินมองอย่างเย็นชาไปยังหอประชุมตรงหน้าที่ประดับด้วยหินหยาบกร้านและปะการัง สิ่งมีชีวิตสีเขียวเทาจำนวนมากซึ่งมีรูปร่างคล้ายผู้ดำดิ่งลึก แต่ก็แตกต่างกันอยู่บ้าง โอบล้อมอยู่รอบด้านอย่างไร้เสียง

เกล็ดลื่นชื้นของพวกมันทอประกายเย็นเยียบกลางสายฝน ร่องเหงือกเปิดปิดอย่างเชื่องช้า เมื่อประกอบกับหินสีเทาด้านหลัง ก็ดูราวกับเพรียงที่หลงทิศอยู่ใต้ทะเลจนปีนขึ้นมาบนแผ่นดิน

ท่ามกลางม่านฝนพร่ามัว เจ้าชายโอลิเวอร์ยืนอยู่อย่างเหม่อลอยตรงจุดศูนย์กลางของหอประชุมกลางแจ้ง สวมเสื้อผ้าที่ฝังอัญมณีประดับขอบทอง ดวงตาว่างเปล่าทอดมองไปข้างหน้า ราวกับจิตสำนึกไม่ได้รับรู้เลยว่าเสื้อผ้าเปียกชุ่มแล้ว เขาเผยออกมาซึ่งรอยยิ้มหวานชื่นเป็นระยะ พึมพำกับตัวเองต่อหน้าคนที่มองไม่เห็นในอากาศ