ตอนที่ 219 ขนบชุมชนเรียบง่าย

"ช่วยแนะนำหน่อยได้ไหมครับ ว่าอินส์ไมส์เป็นสถานที่แบบไหนเหรอ"

รถม้าโคลงเคลงเล็กน้อยขณะแล่นไปบนถนนดินเลียบชายฝั่ง ลั่วเฉินที่นั่งอยู่เบาะหลังพับคู่มือปิดลงเบา ๆ สายตาจากดวงตาซ้ายทอดมองไปยังคนขับรถม้า

คนขับรถม้าเป็นชายวัยกลางคนรูปร่างค่อนข้างเตี้ยท้วม สวมเสื้อคลุมสั้นสีน้ำตาลสภาพกึ่งเก่ากึ่งใหม่ บนศีรษะสวมหมวกสักหลาดที่ขอบสึกหรอ

เขามีใบหน้ากลมที่ถูกลมทะเลและแสงแดดแผดเผาจนกลายเป็นสีน้ำตาลแดง บนคางมีตอเคราที่ไม่ได้โกนให้เกลี้ยงเกลา ดูเหมือนธรรมดายิ่งนัก สิ่งที่พอจะแยกเขาออกจากผู้คนดาษดื่นได้คงเป็นดวงตาสองสีคู่นั้น ข้างหนึ่งสีฟ้า ข้างหนึ่งสีดำ กระทั่งขนาดยังไม่ค่อยจะเท่ากันด้วยซ้ำ

เมื่อได้ยินคำถามของลั่วเฉิน เขาก็ตอบกลับมาอย่างปัดส่งครึ่งหนึ่งรำคาญครึ่งหนึ่ง "ก็แค่หมู่บ้านเล็ก ๆ นาน ๆ ทีถึงจะควานหาเจอเกล็ดทองจากด้านในดินมาคงไว้ซึ่งการประทังชีวิตได้บ้าง แต่ก็แค่นั้นแหละ"

"จนมากเหรอครับ"