กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
โรงเรียนมัธยมเทศบาลที่หนึ่ง ชั้นสองของชมรมมรรคกระบี่
“ไม่นึกเลยว่าสักวันหนึ่ง ผมจะได้กลับมาเรียนอีก”
“คุณเคยเรียนหนังสือด้วยหรือ”
“ดูไม่เหมือนหรือไง”
เงาร่างสองคนพิงราวระเบียงทางเดิน พลางคุยกันเรื่อยเปื่อยไม่มีสาระ ทั้งคู่มองเงาร่างที่พุ่งไปมาบนพื้นไม้ด้านล่างด้วยสีหน้าเรียบเฉย เงี่ยหูฟังเสียงดาบไม้ไผ่กระทบกัน
เสียงเครื่องป้องกันโลหะกระทบกันและเสียงตะโกนสั้น ๆ ก้องกังวานไปทั่วโรงฝึกที่โล่งกว้าง ความตื่นตระหนกจากคดีฆาตกรรมไม่อาจแพร่มาถึงที่นี่
ชั่วคราวเท่านั้น